TEKİNSİZ vd. KİTAPLAR

KİTAP TANITIMLARIM 162-165. HALKA Serisi – Koci Suzuki:   1. “HALKA” (Ringu) – İthaki Y., 277 s., 1. Baskı, 2021.   2. “SARMAL” (Rasen) – Doğan Y., 381 s., 1. Baskı, 2008.   3. “DÜĞÜM” (Rupu) - Doğan Y., 396 s., 1. Baskı, 2008.   4. “DOĞUM GÜNÜ” (Basudei) - Doğan Y., 209 s., 1. Baskı, 2008.   “Şeytan, insanlığı yok oluşa sürüklemez; insanlık olmadığı sürece o da var olamaz.”   Bugün dışarıda birtakım gündelik işler peşinde koştururken düşündüm. Ne yapıyoruz biz? Benim gibi birçok insan bir şeyler peşinde koşturuyor, yaya ve araç trafiği akıyor. İnsanlar bir yerlere gidiyor, bir yerlerden geliyor. Uygarlığın rutin gündelik hayatın monoton kısır döngüsüne sıkışmış hissettim kendimi. İşlerim var, çok işim var… İyi de ya ben şimdi şuracıkta düşüp ölsem ne oldu o işler güçler? Ölümün yanında ne kadar anlamsız her şey… İnsanın kurduğu bu sistem, bu düzen, bu dünya nasıl buraya gelmiş? Her şey nasıl başladı? Bir tanrı var mı? Yoksa biz sanal bir...

KİTAP TANITIMLARIM 161. “METAFİZİK” (Metaphysics) – Stephen Mumford, Dost Y., 152 s., 2020.   “Felsefi bir kuramın kabul ya da reddedilmesinde duyulara dayalı kanıtlar belirleyici bir rol oynamazlar.”   Bir masada oturmuş yemek yiyorum. Yalnızım. Etrafımda konuşup duran bir insan yok, kimseyi dinlemek zorunda olmamak bazen iyi bir şey. Düşünüyorum… Oturduğum masaya bakıp düşünüyorum. Aslında hiçbir şey düşünmek istemiyorum, sadece masaya bakıyorum. Masayı düşünüyorum. Her zamanki bir masa işte. Kırmızı ve yuvarlak. Dört ayağı var. Etrafta aynı masadan daha fazla var. Aynı şeyden birden fazla nasıl olabilir? Yani şu karşımdaki masa aynı zamanda bu masaysa ben neden aynı anda orada da değilim? Benden tek varsa bu masadan da tek olmalı. Bakıyorum o da kırmızı ve yuvarlak, onun da dört ayağı var. Aynı masa gibi görünüyor. Ama olmamalı. Bu masanın ikizi olabilir elbette, üçüzü, dördüzü… Yine de bu masayı kendisi yapan, kendine özgü olan bir şey olmalı ki bu masayı diğerl...

  KİTAP TANITIMLARIM 160. “KARADUT EKSPRES: Kestirmeden Gidenlerin Hikayesi” – Yigilante Kocagöz, Deniz Ozan Coşkun, Presstij Y., 104 s., 1. Basım, 2020. Gece yolculuklarını severim. Karanlığa dalıp gidersiniz otobüste; kulağınızda müzik. Uzun bir yolculuksa bir güzel uykuya dalarsınız. Dışarısı yağmur, karlı ya da yollar bozuksa arada sarsılır sıçrayarak uyanırsınız. Gözlerinizi bir açmışsınız ne de çabuk gelmişsiniz varış noktasına… Uçakta da türbülansa girdiniz mi gelsin adrenalin. Korkuyu hissedersiniz iliklerinizde. Neyse ki hep geçer o gerginlik de bir şekilde sağ salim inersiniz. Gemi yolculuğu yapmadım ama eminim orda da fırtına, dalgalar vs. adrenalinli durumlar yaşanır. Peki, biz otobüste uyurken ya da uçak – gemi türbülansa girdiğinde dışarıda neler oluyor acaba? Bir takım bilmediğimiz kötücül güçler sebep oluyorsa ya bu olaylara? Ama bizi kim kurtarıyor öyleyse bu durumlardan? Bir düşünelim… Acaba herkes uyurken kimler ayakta şehirlerarası toplu ulaşım araçlarında...